من اگر از عشق تو پر گشته ام
از شرر عشق تو گر گشته ام
پرتو لطفت به دل من بتاب
کیست که گیرد ز من این عشق ناب؟
وارث شمشیر دو پیکر بحق
بنده ی آزاده ی رب الفلق
آنگه وصلت که خدایت که خواست
گر لقبش هشت بگویم رواست
قبله ی هر اهل دلی کوی تو
هر نفسم هدیه ی یک موی تو
عزتم این بس که تورایم سپر
حرمت عشقی و جلالی دگر

|
+| نوشته شده توسط
حسین پوربچاری در جمعه بیست و هفتم مرداد 1385
|